رب
رب به نام خدا
تابستان امسال هم به روال چند سال گذشته تونستیم رب گوجه فرنگی مورد نیاز سالیانه رو خودمون درست کنیم . هم سالم تر هم خوشمزه تر و هم ارزون تر !
چند سالی هست که کارخانه هایی در مشهد رب چینی رو فقط بسته بندی می کنن و با تبلیغات و هیاهوی زیاد میفروشن ! و هر بچه ای هم توی ایران وقتی اسم " چین " رو میشنوه یاد " بی کیفیت " " آشغال " یا "مضر " میوفته ! البته میگن چینی ها اجناس " با کیفیت !!!!" هم دارند که نصیب ما نمیشه ! .
اسباب بازی ، وسایل آشپز خانه یا ماشین " بی کیفیت " رو میشه تحمل کرد اما... خوراکی های بی کیفیت خارجی خطراتی داره که ممکنه چندین سال بعد گریبان گیر بشه .
جالبه این رب های چینی آنچنان رنگ قرمزی داره که به قول " عمو عباس " حالت تهوع بر انسان عارض میشه !
البته کارخانه هایی مثل " ممتاز رضوی " هم هستند که رب ایرانی درست میکنن . شاهدش هم صف وانت های پر از گوجه فرنگی بیرون از کاخانه است که تمام شهریور و اوایل مهر هر سال نرسیده به پل قائم مشاهده میشن !
بگذریم ...
اینم رب امسال ما که گذاشتیم توی آفتاب کویر ،خوب خوب رطوبتش بره تا در طول سال خراب نشه :
ضمنا از حد معمول شورتر هم درستش کردیم ؛ هم خراب نمیشه هم خوشمزه تره ؛ لازم هم نیست به غذاها نمک بزنیم شوری همین رب کافیه .
